Já það er ekki hægt að segja annað en að móðurhlutverkið taki stundum á taugarnar...
þessa dagana er eldri dóttir mín, sem nb er ekki orðin 8 ára, gjörsamlega að fara yfir um af gelgjulátum! Þetta er ekki beint fyndið á meðan á því stendur en ég get stundum ekki annað en hlegið að henni þegar mestu lætin ganga yfir. Smá dæmi um setningar sem daman lætur út úr sér:
"Mamma, þú ert bara svo ógeðslega pirrandi að ég get ekki búið hér lengur!" Lét þessi stóru orð falla í síðustu viku...og hvað gerði móðirin svona pirrandi? jújú, lét hana taka heimalærdóminn sinn af borðinu svo það væri hægt að borða kvöldmat - það sem pirraði víst mest var að ég endurtók setninguna tvisvar því hún sagðist ekki ætla að hlusta á þetta!!
Í kvöld var svo dramakast í tæpa 3 tíma!!! Byrjaði við kvöldmatarborðið..eins og reyndar oftast. í dag var fiskur og grænmeti hjá okkur og hún tilkynnti strax að þetta væri ógeð og hún ætlaði sko EKKI að borða...án þess að smakka auðvitað! Ég gaf mig ekki og setti á diskinn og sagði henni að borða. Gerðum samning um að hún mætti horfa á teiknimynd þegar hún væri búin með matinn. Hún var samt ekki á því að klára grænmetið en af því ég var búin að segja einu sinni að hún ætti að klára þá var ekki aftur snúið. Hún sat því við borðið í klukkutíma og orgaði og grenjaði, barði í borðið og ég veit ekki hvað og hvað. Lýsti því svo yfir að það væri sko MIKLU betra þegar afi væri hérna líka en hann sem sagt tók sig til og henti matnum bara fyrir hana í ruslið um daginn þegar álíka kast átti sér stað þegar hann var í heimsókn!!

Takk pabbi....takk!!

Allavega....þegar þessi "viðbjóður" var búinn af disknum fékk hún að horfa á mynd eins og um var samið....það var hins vegar ekki nóg því hún kom fram eftir smá stund og sagðist vera að drepast úr hungri og bara YRÐI að fá epli. Ég hélt nú ekki...hún gat þá bara borðað meira í kvöldmatnum. Við tók 2ja tíma öskurbrjálæðisgrenjukast, hurðum skellt og allt í volli!! Svo stóð hún, stappaði niður fótum og sagðist ætla að fá annaðhvort hálfan banana eða meira....minnkaði þetta svo aðeins og heimtaði minna en hálfan!! Þegar ég gaf mig ekki heldur með það æddi hún inn í herbergi, skellti á eftir sér hurðinni og orgaði:
"ef ég fæ ekki epli fer ég sko aldrei, aldrei, aldrei aftur í skólann"!!! Já einmitt elskan...

En það besta er að eftir þessa 3 tíma gaf hún sig....var sem sagt ekkert svöng og sofnaði sæl og glöð eftir að hafa fengið að horfa á sína teiknimynd!!

Held að ég sé að vera búin að læra að gefa mig ekki og verðlauna ekki slæma hegðun. Jújú..sennilega er það að skila sér að hafa búið með sálfræðingi í 3 ár!!

Þessar elskur sem ég á eru yndislegar þó að á svona stundum get ég ekki beint sagt að ég sé spennt fyrir unglingsárunum!!
Mér er samt spurn....hvaðan kemur þetta skap í barninu, er þetta e-ð Vaðbrekkutengt eða hvað?!! Þetta þekkist amk ekki í Skriðdalnum!

Kv. Auður - með banana í eyrunum!